RSS  

بازی چند ماه پیش بایرن با اینتر که فکر کنم ماه رمضان بودش مصادف بود با صدمین بازی سلطان الیور کان در بازیهای لیگ قهرمانان البته میدونم آلان کمی دیر شده ولی گفتم شاید گذاشتن مصاحبه الیور کان خالی از لطف نباشه امیدوارم طرف توجه شما قرار بگیره

سلطان اليوركان دروازه‌بان و كاپيتان 37 ساله بايرن مونيخ با محافظت از چارچوب دروازه سرخپوشان باواريايي در بازي با اينتر از سري رقابت‌هاي ليگ قهرمانان، صدمين حضور خود را در اين بازي‌ها تجربه كرد.
او كه در جام جهاني 2002 كره- ژاپن اولين دروازه‌باني بود كه موفق به كسب عنوان بهترين بازيكن جام شد، يكي از سرآمدترين مردان اين عرصه است.
صدمين حضورش در ليگ قهرمانان بهانه خوبي شد تا يكي از سايت‌هاي آلمان مصاحبه‌اي را با وي ترتيب دهد كه ترجمه آن در زير از نظرتان مي‌گذرد.
از اينكه براي صدمين بار در ليگ قهرمانان درون دروازه بايرن ايستاديد چه احساسي داريد؟
مسلما برايم افتخارآميز است. من هميشه به جوانان هم توصيه مي‌كنم كه در كاري كه مي‌كنند ثابت قدم باشند. از اينكه توانستم اين مدت نسبتا طولاني در تيم محبوبم بايرن بمانم و همراه اين تيم در رقابت‌هاي اروپايي حضور يابم برايم هميشه لذت‌بخش و غرورآفرين است.
اين 13 سالي كه به اين طرف و آن طرف اروپا سفر كرديد را چطور ارزيابي مي‌كنيد؟
خب اين همه سفر مي‌تواند طاقت‌فرسا و خسته كننده باشد البته اين موضوع باعث شده كه در زندگي شخصي‌ام كمتر سفر بروم و البته مسافرت‌هاي من به منظور انجام بازي است. مثلا در مسكو از خودم پرسيدم آيا اينجا چيز جالبي هم با اين همه سرما دارد كه به جز انجام بازي بشود به اينجا آمد؟! ولي وقتي مجبور باشي به خاطر تيمت همه كاري مي‌كني.
با توجه به تجربه شما در ليگ قهرمانان سير اين بازي‌ها را در طول زمان چطور مي‌بينيد؟
مسلما با گذشت زمان كلاس اين مسابقات هم از سطح بالاتري برخوردار مي‌شود.
براي يك بازيكن حرفه‌اي بازي در ليگ قهرمانان مهم يا سخت‌تر است يا رقابت‌هاي ملي در قالب تيم ملي كشورش...........

رقابت‌هاي جام جهاني از كلاس بالاتري نسبت به ليگ قهرمانان برخوردار است اما رقابت‌هاي جام اروپا را نمي‌توان اينچنين مقايسه كرد چون بسته به حريفاني كه در يك گروه قرار دارند و نوع قرعه‌كشي ممكن است پايين‌تر و آسان‌تر از حضور ليگ قهرمانان باشد. مثلا ديدار آلمان با سن‌مارينو از اين قبيل مسابقات است به همين دليل نمي‌توان مقايسه كاملي داشت.
به نظر شما در گذر زمان كار يك دروازه‌بان سخت‌تر شده است؟
كار با توپ‌هاي جديد سخت‌تر است چون كه سطحشان صاف و صيقل يافته است به همين دليل گرفتن آنها در دست مثل گرفتن يك ماهي تازه مي‌باشد كه دائم ليز مي‌خورد. اين مشكل در دريافت‌ توپ‌هاي هوايي بيشتر نمود مي‌يابد. يك دروازه‌‌بان هنگام گرفتن اين توپ‌ها بايد اين احتمال را بدهد كه ممكن است از دستش ليز بخورد براي همين هم فشار بيشتري به دستانش مي‌آورد و زحمتش مضاعف مي‌‌شود.
در ذهن شما بيست و ششم مي 1999 بيشتر نقش بسته يا بيست و سوم مي 2001؟
هر دو به يک اندازه در خاطرم مانده اولي به خاطر تلخي داش! وقتي در يک دقيقه آخر بازي را به منچستر در فينال ليگ قهرمانان واگذار کرديم همه زحماتمان را هدر شده ديدم و خب هيچ‌وقت فراموش نخواهم کرد. دومي هم به علت شيريني‌اش چون توانستيم در ضربات پنالتي والنسياي اسپانيا را از پيش رو برداريم و جام قهرماني ليگ قهرمانان اروپا را بالاي سر ببريم و رسيدن به چيزي که اين همه وقت و انرژي برايش صرف کردي مسلما در ذهن نقش خواهد بست.
شما هنوز هم از شکست احتمالي مي‌ترسيد يا اين همه تجربه اين مسأله را از بين برده است؟
فکر نمي‌کنم اين طور باشد. ترس از شکست يک امر طبيعي است و ربطي به تجربه ندارد. چون هر چقدر هم تجربه داشته باشي از بازيت هدف داري و از نرسيدن به هدف نمي‌توان راحت گذشت حتي اگر تمام عناوين را هم يدک بکشي.
دروازه‌باني تا چه حد روي رفتارهاي شما در زندگي شخصي‌تان تأثيرگذار بوده است.
کلا باعث سازش مي‌شود و کنار آمدن با مشکلات را آسان مي‌کند. مثلا وقتي شما مجبور هستي در چمن خيس بازي کني يا وقتي نورافکن ورزشگاه چشمت را آزار مي‌دهد و ناچاري با آن کنار بيايي و روي کار خودت متمرکز شوي و خيلي چيزهاي ديگر به انسان مي‌آموزد که مشکلات را ببيند و همه تلاشش را براي رسيدن به هدفش و کنار آمدن با مسائل مزاحم به کار ببندد. ضمن اينکه دروازه‌باني به انسان مي‌آموزد قدر لحظه‌ها را بداند چون حتي يک ثانيه غفلت موجب مي‌شود يک گل که شايد جبران‌ناپذير هم باشد، دريافت کني.
دوست داريد يکي از بازي‌هايي را که انجام داديد، يک بار ديگر تکرار مي‌شد؟
البته! بازي فينال ليگ قهرمانان در سال 1999 يا بازي نيمه‌نهايي همان رقابت‌ها در کي‌يف يا بازي مقابل رئال مادريد در فوريه 2004 که شوت روبرتو کارلوس از فاصله 30 متري از دستانم ليز خورد و به درون دروازه غلتيد، دوست دارم اينها تکرار شود تا بتوانم جبران کنم.
تلخ‌ترين لحظه حضورتان در ليگ قهرمانان کي بود؟
وقتي که کاسياس دروازه‌بان والنسيا را بعد از پيروزي تيم‌‌مان کنار دروازه‌اش ديدم، او مرا به ياد دو سال پيش خودم هنگامي که بازي را به منچستري‌ها واگذار کرديم، انداخت به همين خاطر به کنارش رفتم و تجربه دو سال قبلم را برايش گفتم و سعي کردم از او دلجويي کنم.
کدام مهاجمان را زيرک و زرنگ مي‌دانيد؟
اين سؤال اغلب اسامي چون بکام، زيدان، رائول، روبرتو کارلوس و رونالدو را به ذهن متبادر مي‌کند.
رومنيگه معتقد بود امسال هيچ يک از تيم‌هاي آلماني به فينال ليگ قهرمانان نخواهند رسيد.
نمي‌توان اين طور قضاوت کرد چون ما سال 2001 هم بدون هيچ ستاره نامداري توانستيم قهرمان شويم. من اينقدر منفي به قضيه نگاه نمي‌کنم.
پس به بايرن اميد داريد؟
البته! آرزو و هدف من قهرماني در ليگ قهرمانان امسال است.